Let’s go hiking!

Vorig jaar liep ik de legendarische Kungsledentrail, een wild pad dat ruim 400 km door Lapland loopt en ook wel de tocht door ‘de laatste wildernis van Europa’ wordt genoemd. Het plan was dat ik ruim 300 km door berkenbossen, over heuvels en bergen en door diepe dalen en open natte vlakten zou hiken. Ik had daar ongeveer 3 weken de tijd voor, maar de tocht liep anders dan gepland…

13895313_10210088936290643_4978358703567691917_n

Voor ik vertrok naar Abisko, de plaats waar ik mijn hiketocht zou starten, gaf ik een paar maandsalarissen uit aan een grote damesbackpack, waarvan de achterkant was afgesteld op de lengte van mijn rug, een vederlichte en extreem dure tweepersoonstent, een slaapzak welke een minimumtemperatuur van -20 graden Celsius aan moest kunnen en tal van kleine artikelen, die mijn reis gemakkelijker en vooral ook aangenamer moesten maken.

Maar ondanks dat ik een aantal keer had getraind, had ik er niet op gerekend dat 17 kg toch wel erg zwaar is voor de rug van een meisje dat nog geen 50 kilo weegt. Mijn rug kon die paar uur lopen met dat loeizware monster in de Biesbosch prima aan, maar hele dagen over rotsachtige grond lopen…ja, dat is toch echt hele andere koek. En zo gebeurde het dat ik op de tweede dag van mijn tocht mijn rechterarm en rechterborst niet meer voelde. Ik dumpte, met instemming van twee Franse meisjes, die ik in de trein op weg naar Abisko had ontmoet en waar ik nu samen mee liep, (illegaal) een deel van mijn eten. De beide meisjes namen een deel van mijn noodzakelijke bepakking over, wat gelukkig mogelijk was omdat zij het pad maar 4 dagen zouden volgen, en we liepen vol goede moed weer verder. We bedwongen een berg, liepen door moerasachtig gebied, huilden gezamenlijk omdat het zo ontzettend zwaar en vooral ook warm was (het was 29 graden…in Lapland ja!) en dronken ’s avonds gezamenlijk oploskoffie en chocolademelk. Het was loei- en loeizwaar, zwaarder dan ik ooit had gedacht, maar het was ook prachtig; prachtig omdat we zoveel moois zagen en gedurende die 4 dagen extreem op elkaar gingen vertrouwen en elkaar zagen als goede vriendinnen.

Die vierde dag namen we afscheid bij een berghut. De meiden wilden graag een Sami-dorp bezichtigen, een dorp waar de originele bewoners van Lapland, de Sámi, nog woonden en ik wilde vooral slapen. Ik kreeg mijn bepakking terug, we dronken nog wat warme chocolademelk en aten koekjes en vertrokken even later ieder in onze eigen richting. Die ochtend werd ik met een katerig gevoel wakker. Ik was moe van de afgelopen dagen, ik was verdrietig door het verhaal van de jongen die zijn tent naast de mijne had opgezet en dacht erover na een dag uit te rusten en even helemaal niets te doen. Tot ik de Franse meisjes weer zag en hun enthousiasme me raakte. Ze waren nog even terug gekomen om afscheid van me te nemen. Ze zouden me missen en wensten me het allerbeste toe. Ik moest verder, ik was al zo ver gekomen en wat zou ik hier een hele dag gaan doen in die hitte? Mijn slaapzak was veel te warm en er waren geen plekken met schaduw hier. Die ochtend liep ik daarom toch weer verder.

De dagen na dit afscheid behoren tot de meest bijzondere dagen uit mijn leven. Ik luisterde naar de boeken die ik had gedownload via Storytel (geweldige app als je zo’n tocht maakt overigens) en probeerde de pijn in mijn rug te negeren. Mijn hondje Boef, een kruising tussen een maltezer en een shih tzu, die al jaren bergen beklimt alsof hij in een vorig leven een berggeit is geweest, trippelde vrolijk voor me uit en keek zo af en toe eens achterom om te checken of ik er nog wel was. We rustten samen uit bij een beekje, hij met zijn hoofdje in mijn nek, ik met mijn hoofd op mijn backpack. We leerden een aantal mensen kennen, liepen door keiharde regen, hadden het door- en door koud en belanden in een berghut met een aantal mensen waar we de kriebels van kregen. We maakten, ik het windscherm installerend en hij trouw naast me, pannen vol rijst met citroen dille saus; producten die we gevonden hadden in de ‘achterlaatbox’ van een van de berghutten op onze route. We kropen tegen elkaar aan in de veel te warme slaapzak en werden van ieder geluidje wakker. We zagen samen een rendierjong en talloze vogels. We haalden water uit de beken en zwommen in een meer. En we kropen samen een berg op, omdat ik mijn knie heel naar verdraaid had en na een dag bikkelen niet meer kon lopen.

blog 3 -3

Blog 3 - 8

Blog 3 -1

13631413_10210067040303257_2014887812728030045_n

Uiteindelijk eindigden we onze reis in een helikopter op weg naar het ziekenhuis van Kiruna, wat uiteindelijk niet meer bleek te zijn dan een lange hal met een paar deuren, waarachter onvriendelijk niet-Engels sprekend personeel op je wachtte. Ik kreeg ruzie met de zorgverzekering (want nee….je kunt geen taxi nemen bovenop een berg waar geen dorp te vinden is en waar geen wegen lopen) en we smeekten hotels om ons alsjeblieft op te vangen omdat de zorgverzekering geen aanstalten maakte om het voor ons te regelen. Na ruim anderhalve week te hebben mogen genieten van en leiden onder het Lapse landschap werden we door de kampleidster, die ons onderdak had geboden, naar het vliegveld gebracht. Met mijn been omhoog, de krukken boven mijn hoofd en Boef, mijn hondje in een mand onder de stoel voor me, vlogen we terug naar huis, alwaar we door één van mijn twee beste vriendinnen werden opgehaald en thuisgebracht. Ruim een week lang, mijn vriend was immers in Roemenië voor de bruiloft van zijn beste vriend, werd ik verzorgd door mijn twee lieve vriendinnen Robin en Lieke en door mijn moeder. Ze deden boodschappen, maakten mijn huis schoon en lieten mijn twee hondjes uit.

blog 3 - 9

blog 3 - 7

Op dit moment is mijn knie nog steeds niet zoals hij was voor ik de Kungsleden liep en ook mijn rechterborst is nog deels gevoelloos. Maar ondanks deze minder prettige lichamelijke souvenirs, staan vooral de mooie herinneringen van deze trail mij bij. Het lachend door een drassig gebied waden met het vrolijke liedje ‘Sofia’ keihard aan, het luisteren naar de verhalen van Storytel, terwijl ik een rendierjong spot, het waden door een rivier omdat de planken eroverheen kapot zijn, het praten met een Sámi-man, het bereiken van de top van de Kebnekaise, mét kapotte knie, maar vol met adrenaline…Want Jezus…wat heb ik een adrenaline kicks gehad daar zeg! Want laten we eerlijk zijn: hoe zwaarder een uitdaging, hoe fijner je je voelt als je er uiteindelijk in slaagt het te volbrengen.

En daarom….daarom gaan we deze tocht dit jaar nog eens lopen; dit keer hopelijk in zijn geheel, zonder helikopters en ziekenhuizen en met vriend en hond nummer 2 erbij. Toch wil ik niet dezelfde fouten maken als vorig jaar. Ik ben bang voor ernstige knieblessures en ga daarom rustig een trainingsschema afwerken en volgende week langs bij de fysiotherapeut. Ik ben bang voor een compleet gevoelloze borst en eeuwig tintelende armen en zal daarom maximaal 11 kilogram meenemen; de zware bepakking schuif ik door naar mijn vriend. Maar ik heb vooral zin in het avontuur! Zin in de zonovergoten nachten (want ja, de zon gaat daar ’s zomers niet of slechts heel kort onder), zin in de lange avonden vol warme chocolademelk, zin in de gevriesdroogde maaltijden die na 20 tot 30 km in de bergen echt heel lekker smaken, zin in het slapen in een tentje in de ongerepte natuur en zin in alle dieren en prachtige landschappen die je daar kunt en mag zien. Of Herman en ik de hele tocht gaan hiken? Dat weten we nog niet. Het is misschien iets te hoog gegrepen met die knie van mij. Misschien hiken we slechts een deel van de tocht of nemen we wat meer dagen rust tussen het hiken door. Dat zal de komende trainingsweken wel duidelijker worden.

Waar we in ieder geval zeker van zijn, is dat we een avontuur gaan beleven. Iets waar ik na deze drie maanden, waarin ik bijna volcontinu op een schip heb gezeten voor mijn afstudeeronderzoek erg blij mee ben. Ik ben wel weer toe aan wat actie en uitdaging! Aan wat voldoening en adrenaline. So: let’s go hiking!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s