Van huis naar thuis!

Blogpost 2 - 3

Inmiddels is mijn vriend al meer dan een jaar de trotse mede-eigenaar van een koppelverband (lees: groot schip) en hebben wij niet één, maar twee huizen. Een klein appartement op de derde verdieping van een oud pakhuis in de binnenstad van Dordrecht en een woning aan boord van bovengenoemd schip. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik, voordat ik mijn vriend ontmoette, niet veel nadacht over schepen, laat staan over hoe de mensen op die schepen (samen)leven. Inmiddels zijn we ruim vier jaar verder en doe ik er zelfs onderzoek naar. Maar laat ik niemand vermoeien met dat onderzoek,  ik ben er immers zelf al moe genoeg (want 3 maanden met 1 statisch onderzoek bezig zijn is een lange tijd voor mijn creatieve geest) van. Laat ik jullie uitleggen hoe ik, als ik hier ben, leef.

‘Ons’ schip bestaat uit twee delen, geheten een schip (verrassing!) en een bak, welke aan elkaar gekoppeld kunnen worden; vandaar koppelverband. Helemaal voorop de bak staat een woning, helemaal voorop het schip staat een woning en achterop het schip…daar wonen wij! Samen met de andere mede-eigenaar delen we een grote keuken, een badkamer en een toilet. Een woonkamer hebben we ieder apart. Via onze woonkamer, redelijk groot en licht, kom je bij twee deuren; één leidt naar onze kamer, de andere naar een kinderkamer. Voordat mijn vriend mede-eigenaar werd van dit schip en we één van de twee woningen betrokken, leefde er een ander gezin in. De inrichting was keurig netjes, maar was niet helemaal onze smaak; deels ook door de tijd waarin het ingericht werd. Er stonden twee crèmekleurige banken, een tafel gemaakt van een deur (deze vond ik heel tof), tal van donkerkleurige kasten, een mooie eethoek en een bureau. Dat de woning vol stond was een understatement en langzaam aan verplaatsten we steeds weer een kast naar de woning op het voorschip of de voorbak.

Begin januari, tegelijk met de start van mijn onderzoek, trok ik hier in. We wisten dat mijn vriend, omdat er personeel was weggevallen, een hele tijd onafgebroken aan boord zou zitten.  Daar is achteraf geen woord van gelogen. In 3 maanden tijd is hij 1 keer thuis geweest. Alleen moet ik me bekennen dat ik die periode, die we hier samen zouden uitzitten, een stuk romantischer voor me had gezien dan het werkelijk was. Mijn vriend werkte zich een slag om de rondte en ik verveelde me na twee weken uitrusten van een paar maanden keihard studeren stierlijk. Ik begon daarom niet alleen aan een thuiscursus Italiaans, ik pikte ook oude hobby’s op, kocht sportattributen, begon aan een nieuw manuscript en ik besloot nu eindelijk eens van ons huis ons thuis te maken. Ik kocht verf, waarvan twee keer de verkeerde kleur, ik smeet met plastic op de vloeren, deed urenlang over een kleine muur, die steeds weer mijn verf opzoog en schuurde en lakte samen met mijn lief kozijnen en deurposten. Uiteindelijk was alles geverfd, maar meubels…die hadden we inmiddels niet meer.

Nu hadden we weliswaar een mooie blauwe hoekbank besteld bij een meubelboulevard in Rotterdam, maar de levering liet 10 weken op zich wachten en het dressoir wat ik zo graag wilde, bleek voorlopig niet leverbaar. Met mijn laptop in de aanslag ontpopte ik me daarom tot interieurontwerpster. Ik maakte online schetsen van onze woonkamer, want God wat was die marmeren vloer onhandig qua kleur (en eruit gehakt worden kon ‘ie ook niet) en ik knipte en plakte foto’s van de uitgekozen bank tezamen met salontafels, dressoirs, kasten, vloerkleden en fauteuils in een document. Uiteindelijk besloot ik dat een roze loveseat van Wehkamp’s Own het beste bij mijn bank en de vloer zou passen en het dressoir met de lange levertijd toch echt mijn droomdressoir was.

Een paar weken later lagen we met het schip bij de werf en sleepte ik de roze loveseat van mijn moeders huis naar het schip, genoot ik samen met een vriendin van een shopsessie bij Loods5, reed ik met de kofferbak open een kast naar boord en scoorde ik op de valreep, net voordat het schip weg zou varen, nog een grote kamerplant bij de Intratuin.

En toen begon het grote wachten, want de bank kwam maar niet… Samen met mijn lief bracht ik avonden door op, voor en tegen de roze fauteuil. Want ook al was het een loveseat, samen met twee honden en een laptop op schoot, was hij toch wel wat krap. Maar afgelopen donderdag, juist toen ik van boord af was voor een interview voor mijn onderzoek, kwam er schot in de zaak! De bank werd aan boord gehesen en mijn vriend en een aantal matrozen deden hun best alles goed neer te zetten. In de tussentijd kocht ik nog wat accessoires en bestelde ik het dressoir dat nu toch wél leverbaar bleek te zijn en oriënteerde ik me op een vakkenkast, waar ik mijn mooie accessoires in kon zetten. En ook al is het nog steeds niet helemaal af (de vakkenkast moet nog worden besteld en het dressoir nog geleverd); het is prachtig en ik ben zo trots als een pauw! Kijk maar naar de foto’s en oordeel zelf.

Blogpost 2 - 8De beruchte roze loveseat!

Blogpost 2 - 2Detail van het blad van het bijzettafeltje. Mooi he!

Blogpost 2 - 11.JPG

Eindelijk hangt mijn hangplant!

Blogpost 2 - 10Happy home!

Blogpost 2 - 5

Een foto van mijn lieve oma als 17-jarig meisje.

blogpost 2 - 1Geen thuis zonder plantjes!

Blogpost 2 - 7Nieuwe deurknopjes, want de originele knopjes waren zo lelijk!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s