Schakelen

Weet je nog: de eerste keer dat je rijleraar je vroeg om te schakelen? De angst sloeg je om de oren, want met welke voet moest je de koppeling intrappen en waar zat ‘ie ook al weer? En hoe moest je de koppeling en de schakelpook in vredesnaam tegelijkertijd bedienen? Met een trillend been trapte je de koppeling in en….met een klap stond je stil. “Dat was de rem,” klonk er naast je. Het leven van een schippersvrouw lijkt een beetje op die eerste rijles. Net wanneer je lekker aan het rijden bent en geniet van het frisse briesje door het open raam geeft je auto aan dat het tijd is om te schakelen en …..trap je per ongeluk op de rem. Met je hoofd tegen het stuur en de schrik om je hart sta je stil en kijk je om je heen: waar ben ik en hoe ben ik hier gekomen, vraag je je af.

Het is vandaag weer woensdag, de dag voor er gewisseld dient te worden. Dient ja, want een schippersvrouw, die haar vrienden op het vasteland wil blijven zien en nog iets aan haar studie en haar bedrijfje wil doen, dient nu eenmaal af en toe op het vasteland aanwezig te zijn. Het vreemde van dit ‘wisselen’ is echter dat je, nog voor je aan boord stapt, al verlangt om naar het vasteland terug te keren en zodra je daar dan eindelijk bent aangekomen, hoopt dat je snel weer aan boord kunt zijn; het is een situatie waarin constant geschakeld dient te worden.

 

Nu moet ik echter bekennen dat ik dit fenomeen niet bij alle schippersvrouwen die ik ken, terug zie. Wellicht heeft het daarom ook niet alleen maar met het zijn van een ‘schippersvrouw’ te maken, maar ook met mijn karakter. Ik vind het namelijk lastig om vol enthousiasme in een nieuwe situatie te springen. Een paar dagen, een paar weken en soms zelfs een paar maanden zijn er toch wel voor nodig om me ergens écht op mijn gemak te laten voelen. Een terugkerende emotie die hierin een grote rol speelt is angst; de angst voor omstandigheden die zo anders zijn dan degenen waar ik aan gewend ben geraakt en, in sommige gevallen, de angst om niet geaccepteerd te worden. Toen ik een halfjaar geleden, na een oneindig lange vakantie, ik was immers net afgestudeerd van mijn bacheloropleiding Algemene Cultuurwetenschappen, startte met mijn masteropleiding, was ik bang, doodsbang zelfs. Had ik eerst wekenlang uitgekeken naar een nieuwe start, naar nieuwe informatie en ja, zelfs naar nieuwe mensen, nu kwamen ze me voor als een grote bedreiging voor het voortbestaan van de veilige en warme cocon waarin ik me de afgelopen vakantie had bevonden.

Ditzelfde gevoel bekruipt me echter niet alleen bij grote veranderingen in mijn leven, noem: een nieuwe studie, een nieuwe baan of een nieuw huis. Ik voel het iedere week tweemaal; wanneer er gewisseld dient te worden. Als ik thuis ben, maak ik naar hartelust afspraken met mensen ‘aan de wal’ en twee dagen voor ik van boord stap, zie ik ontzettend tegen diezelfde afspraken op. Want ja: ik ben een paar dagen weg van mijn lief, ik slaap in een ander bed, zit op een andere bank, bevind me in een ander gezelschap en doe totaal andere dingen dan ik hier aan boord doe. En het belangrijkste: ik was juist zo lekker gewend aan het leven aan boord, het eeuwige geroezemoes daar en het geluid van de motor als je slaapt. Maar ben ik eenmaal een paar dagen thuis geweest, dan moet ik er niet aan denken om weer naar boord te gaan, want: goh, wat ligt mijn bed thuis toch lekker, poe, wat was het gezellig met mijn vriendinnen en familieleden en oh, wat waren de verse broodjes en koffie zalig!

Nu vraag ik me dus al een tijdje af of dit normaal is en wat ik aan dit probleem moet doen. Eerst dacht ik: geef jezelf wat tijd, Clau, je bent zo gewend geweest aan een leven dat zich puur en alleen op het vaste land afspeelde. En zo verstreek de tijd. Het om de paar dagen wisselen van huis wende echter niet. Ik wissel me al drie maanden het habbiebabbie, maar gewend? Nee, dat ben ik niet. Ik heb inmiddels iets minder lang de tijd nodig om te wennen aan de plek waar ik me op dat moment bevind, gemiddeld zo’n dag, maar ik heb nog steeds twee volle dagen nodig om te wennen aan het idee dat ik weer naar een nieuwe plek zal gaan. En laat ik nu om de 3/4 dagen wisselen. Per saldo blijven er dus ongeveer 0 dagen over om echt te léven en me niet met wisselen bezig te houden. Een uiterst penibele situatie, zo besloot ik vandaag. Een situatie, die duidelijk niet verandert door het wat tijd te geven en ook niet door er simpelweg anders tegen aan te gaan kijken.

Om er achter te komen of dit probleem normaal is, besloot ik een gesprek aan te gaan met mijn lief en een matroos hier aan boord, Wessel. Wessel hield zich, en normaal gesproken heeft hij moeite zijn mening te geven, opvallend stil. Mijn vriend echter riep direct dat hij het een heel normale situatie vond. Ook hij heeft moeite met wisselen, zei hij, alhoewel ik denk dat hij nu vooral toch stiekem terug verlangt naar een leven, waarin er nog gewisseld kon worden. Tegenwoordig zit hij namelijk bijna constant aan boord. Het om de week wisselen was volgens mijn lief lastiger dan het wisselen om de twee weken tijd, dus hij kon zich goed voorstellen dat om de 3/4 dagen veranderen van omgeving enorm stressvol voor je kon zijn. Daarnaast haalde hij aan dat reizen een behoorlijke impact op je energieniveau heeft. Een waarheid als een koe, maar toch nam ik dat eerder niet mee in mijn gedachten over dit ‘probleem’.

Was ik dan toch minder raar dan ik dacht te zijn? Ik besloot wat te googelen. Na een paar omzwervingen naar het effect van een verandering van je work-out en je voeding op je lichaam, kwam ik op een zeer interessant artikel uit. Er werd me verteld dat niet de mens, maar de omgeving geoptimaliseerd dient te worden om een goed functionerend mens mogelijk te maken. Natuurlijk ging dit artikel over een compleet ander onderwerp (ik meen iets in de trant van management), maar toch… er zat iets in. Straks ben ik afgestudeerd en zal ik moeten gaan werken. Lijkt me heerlijk! Mijn eigen centjes verdienen, onafhankelijk zijn en nieuwe contacten opdoen. Maar toch denk ik ook weleens na over het constante reizen en het schakelen dat ook dan door zal gaan. En dat lijkt me toch iets minder heerlijk. Maar wat nu als ik  bovenstaande meeneem in de overwegingen en mijn omgeving inderdaad verander. Wat als ik mijn woning op het schip om zou kunnen toveren tot werkplek? Een bureautje erin, een goede leeslamp en een fijne stoel, zodat ik in plaats van 4 of 5 dagen per week, misschien 3 dagen per week op een vaste plek zou kunnen werken en de overige dag(en) aan boord. En als dat bureautje er dan toch is, dan kan ik ook eindelijk eens écht verder aan het boek dat ik zo graag wil schrijven. En als ik dan ook eens een loopband ga zoeken, zodat ik niet alleen thuis, maar ook aan boord kan sporten… Nee, dat optimaliseren van je omgeving is zo’n gek idee nog niet!

2 thoughts on “Schakelen”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s